Beste Sinterklaas!
De avond voor uw verjaardag, meer bepaald 6 december, zet ik mijn schoentje klaar.
Ik hoop dat u ook dit jaar eens passeert, maar aangezien ik op 6 december in Gent vertoef en daar geen schouw heb, is dit misschien niet zo evident. Maar in Gent is het nu éénmaal fijn om mijn dagen door te brengen, al is het maar met niets doen. Misschien is niets ook iets? Een ethische zaak die ik gaarne aan u overlaat.
Niet alleen die kwestie van de schouw die er niet is, maar misschien is er nog een andere reden waarom u niet zou langskomen. Ik ben, zoals u wellicht gezien hebt, ja natuurlijk zal u het gezien hebben, want u ziet alles, misschien niet zo braaf geweest dit jaar.
Nuja, ik zet alvast mijn schoentje, al dan niet aan de verwarming (verwarming en kachel zijn immers onlosmakelijk met elkaar verbonden, enkel evolutie en vooruitgang scheiden hen).
Dus, om even terug te komen op het feit dat ik niet zo braaf ben de laatste tijd. Ik ben immers geneigd mij te begeven in de richting van het anarchisme. Daarnaast loop ik serieus naast het pad der anarchisten door er ook niet bijster goed in te zijn, in het anarchist wezen. Plus, zoals hierboven reeds vermeld, ben ik mij voornamelijk aan het bezig houden met niets doen. Een zetel verkies ik boven een fiets, een tv boven een dansje, maar dan wel een knuffel boven een woord, en geef toe, een knuffel vergt energie. Maar wel energie die met het allergrootste plezier opgewekt wordt (zou dit eventueel een verzachtende omstandigheid kunnen zijn?). U ziet het, Sinterklaas, ik ben de laatste tijd geen “goed meiske”. En ik zou er alle begrip voor hebben indien ik in de zak van uw bevallige, niet blank zijnde assistenten beland en indien ik donderdag niets in mijn schoentje vind.
Laat ik nu eens bij de essentie van mijn schrijven komen. Het feit waar ik poog op aan te sturen, is het feit dat ik in feite niets in mijn schoentje wil vinden. Toch niets tastbaars. Stiekem hoop ik dat u ook ergens niet-materiële cadeautjes kunt uitdelen. Ik wens vurig hier niet aan te hoeven twijfelen. Liever nog dan chocolade of een speelgoedje, zou ik dit jaar een receptje in mijn schoentje vinden. Een beetje zekerheid gemengd onder wat geluk en vertrouwen in mezelf. Dit alles op een bedje van plezier en kunde. Afgewerkt met een toefje vrolijkheid. En als het even tussendoor nog kan, mag de nutteloosheid verwijderd worden.
Ik weet dat ik dit jaar eigenlijk veel meer vraag dan u wellicht kan geven. Maar aangezien u de goedheid zelve bent, kan ik het maar proberen…
Vriendelijke groeten
Marijke
De avond voor uw verjaardag, meer bepaald 6 december, zet ik mijn schoentje klaar.
Ik hoop dat u ook dit jaar eens passeert, maar aangezien ik op 6 december in Gent vertoef en daar geen schouw heb, is dit misschien niet zo evident. Maar in Gent is het nu éénmaal fijn om mijn dagen door te brengen, al is het maar met niets doen. Misschien is niets ook iets? Een ethische zaak die ik gaarne aan u overlaat.
Niet alleen die kwestie van de schouw die er niet is, maar misschien is er nog een andere reden waarom u niet zou langskomen. Ik ben, zoals u wellicht gezien hebt, ja natuurlijk zal u het gezien hebben, want u ziet alles, misschien niet zo braaf geweest dit jaar.
Nuja, ik zet alvast mijn schoentje, al dan niet aan de verwarming (verwarming en kachel zijn immers onlosmakelijk met elkaar verbonden, enkel evolutie en vooruitgang scheiden hen).
Dus, om even terug te komen op het feit dat ik niet zo braaf ben de laatste tijd. Ik ben immers geneigd mij te begeven in de richting van het anarchisme. Daarnaast loop ik serieus naast het pad der anarchisten door er ook niet bijster goed in te zijn, in het anarchist wezen. Plus, zoals hierboven reeds vermeld, ben ik mij voornamelijk aan het bezig houden met niets doen. Een zetel verkies ik boven een fiets, een tv boven een dansje, maar dan wel een knuffel boven een woord, en geef toe, een knuffel vergt energie. Maar wel energie die met het allergrootste plezier opgewekt wordt (zou dit eventueel een verzachtende omstandigheid kunnen zijn?). U ziet het, Sinterklaas, ik ben de laatste tijd geen “goed meiske”. En ik zou er alle begrip voor hebben indien ik in de zak van uw bevallige, niet blank zijnde assistenten beland en indien ik donderdag niets in mijn schoentje vind.
Laat ik nu eens bij de essentie van mijn schrijven komen. Het feit waar ik poog op aan te sturen, is het feit dat ik in feite niets in mijn schoentje wil vinden. Toch niets tastbaars. Stiekem hoop ik dat u ook ergens niet-materiële cadeautjes kunt uitdelen. Ik wens vurig hier niet aan te hoeven twijfelen. Liever nog dan chocolade of een speelgoedje, zou ik dit jaar een receptje in mijn schoentje vinden. Een beetje zekerheid gemengd onder wat geluk en vertrouwen in mezelf. Dit alles op een bedje van plezier en kunde. Afgewerkt met een toefje vrolijkheid. En als het even tussendoor nog kan, mag de nutteloosheid verwijderd worden.
Ik weet dat ik dit jaar eigenlijk veel meer vraag dan u wellicht kan geven. Maar aangezien u de goedheid zelve bent, kan ik het maar proberen…
Vriendelijke groeten
Marijke
0 reacties:
Een reactie plaatsen